عظمت واقعی؛ با سفینه 55 تنی که برای تلماسه 3 ساخته آشنا شوید
به گزارش مجله خانه من، جشنواره فیلم ساوانا SCAD از پاتریس ورمت، برگزیده جایزه 10 چهره آینده دار در عرصه هنرهای سینمایی و جایزه تاثیرگذاری خلاقانه در طراحی صحنه مجله ورایتی، تقدیر کرد.
پاتریس ورمت، طراح صحنه مجموعه تلماسه، وعده می دهد که سومین و آخرین قسمت این مجموعه، اثری تماشایی و پرشکوه خواهد بود. او برای توصیف ابعاد این فیلم، از نمایش آتش بازی مثال می زند: می دانید وقتی به تماشای آتش بازی می روید و برگزارنمایندگان همه چیز را رو می نمایند و در خاتمه، ناگهان می گویند: یک چیز دیگر هم برایتان داریم؟ فیلم ما هم قرار است همین حال وهوا را داشته باشد. او با این شرح، از تماشاگران می خواهد خود را برای تجربه ای بزرگ و غافل گیرنماینده آماده نمایند.
تلماسه: بخش سه (Dune: Part Three) قرار است 18 دسامبر اکران گردد. در این فیلم، تیموتی شالامی بار دیگر در نقش پل اتریدیز ظاهر می گردد. داستان فیلم 17 سال پس از وقایع قسمت دوم می گذرد؛ فیلمی که با به قدرت رسیدن پل به خاتمه رسید. قسمت سوم با الهام از رمان مسیحای تلماسه نوشته فرانک هربرت ساخته شده و به پیامدهای حکومت پل در مقام امپراتور می پردازد. امپراتوری او اکنون باید با نتایج تصمیم ها و اقدام های گذشته خود روبه رو گردد.
ورمت سال جاری جایزه تاثیرگذاری خلاقانه مجله ورایتی را در جشنواره فیلم ساوانا دریافت کرد. او در گفت وگویی با جاز تانگ کی، سردبیر بخش هنرمندان سینمایی ورایتی، درباره روند طراحی صحنه فیلم تازه صحبت کرد؛ هرچند در طول مصاحبه مراقب بود جزئیات مهم داستان و عناصر غافل گیرنماینده فیلم را فاش نکند.
دنی ویلنوو، کارگردان فیلم، تنها یک دستورالعمل تعیین برای ورمت داشت: هیچ کدام از صحنه های ساخته شده نباید تکراری باشند. ورمت هم این خواسته را جدی گرفت و کوشش کرد حتی با وجود بازگشت به دنیایی آشنا، از تکرار ایده ها و طراحی های قسمت های قبلی دوری کند.
او در بخشی از گفت وگو، از دشواری های ساخت سکانس شروعین فیلم پرده برداشت؛ سکانسی که به گفته خودش، ایده ای دیوانه وار پشت آن قرار داشت. ورمت شرح داد: طرح های اولیه ای که آماده نموده بودم، گستره ای وسیع از شن های سیاه را نشان می داد که سفینه ها در آن به سیاره ای حمله می نمایند. یکی از سفینه هایی که برای این سکانس ساخته شد، به تنهایی 55 تن وزن داشت؛ سازه ای بزرگ که اجرای صحنه های مربوط به آن، برنامه ریزی و تمهیدات فنی پیچیده ای می طلبید.
ورمت درباره چگونگی اجرای این ایده گفت: باید سفینه را زیر زمین قرار می دادیم و روی آن را با خاک می پوشاندیم. در تمام طول این سکانس باران می بارد. به همین علت از سازه های متحرک و تجهیزات چرخان مخصوص استفاده کردیم تا بتوانیم یک نبرد بزرگ را به تصویر بکشیم. فقط یک سفینه ساختیم؛ سفینه ای که دوربین می توانست فضای داخلی و خارجی آن را از تمام زوایا و در یک نمای 360 درجه نشان دهد. هر دو روز یک بار، جرثقیلی در طول روز به محل فیلم برداری می آمد و سفینه را بلند می کرد. طبیعتا برای تخلیه تمام آب جمع شده هم به سیستم پمپاژ احتیاج داشتیم. او معتقد است تمام این دشواری ها ارزش نتیجه نهایی را داشته است.
ورمت در شرح رویکرد مشترکش با ویلنوو به نکته ای اشاره نمود که از ابتدا در همکاری آن ها اهمیت داشته است: پرهیز از تکرار، حتی زمانی که هر دو در حال کار روی یک دنیا داستانی واحد هستند. او گفت: یکی از جنبه های لذت بخش کار با دنی این است که هیچ وقت نمی خواهیم خودمان را تکرار کنیم؛ حتی اگر در همان دنیای قبلی باشیم. به گفته او، این دو یک اصل مشترک دارند: بیایید یکدیگر را به چالش بکشیم و کاری کنیم که نتیجه متفاوت باشد.
البته مسیر حرفه ای ورمت مدت ها پیش از ورود به دنیای تلماسه شروع شده بود. او در ابتدای فعالیتش در صنعت سینما، روی ساخت موزیک ویدیوها کار می کرد. همکاری با یکی از کارگردانان به او یاری کرد تا جایگاه واقعی خود را در این حرفه پیدا کند. ورمت در این باره گفت: متوجه شدم که می توانم دیدگاه و دنیا بینی کارگردان را درک کنم. این تجربه علاوه بر ایجاد علاقه ای جدی به طراحی صحنه، هیجان و آدرنالین مورد احتیاج او را هم فراهم می کرد.
آشنایی ورمت و ویلنوو نیز به سال ها پیش بازمی گشت. این دو دوستان مشترکی داشتند و در اوایل دهه 2000 در ساخت چند آگهی تبلیغاتی با یکدیگر همکاری نموده بودند. ورمت از هواداران جدی آثار ویلنوو بود، اما برنامه های کاری آن ها هیچ وقت به شکلی پیش نرفته بود که فرصت همکاری در یک فیلم بلند سینمایی فراهم گردد.
ورمت در ادامه، ماجرایی را تعریف کرد که انتها مسیر حرفه ای او را تغییر داد: قرار بود طراحی صحنه فیلم باشگاه خریداران دالاس (Dallas Buyers Club) را بر عهده بگیرم، اما ژان-مارک ولی به من گفت: پاتریس، ساخت آن فیلم یک سال به تعویق می افتد. وقتی ویلنوو از این موضوع باخبر شد، برای ورمت پیامکی فرستاد. ورمت با یادآوری آن لحظه گفت: همان پیامک زندگی ام را تغییر داد.
به این ترتیب، این دو انتها در سال 2013 فرصت همکاری پیدا کردند. حاصل این همکاری، فیلم دشمن (Enemy) بود؛ نخستین فیلم انگلیسی زبان دنی ویلنوو که شروعگر یکی از مهم ترین همکاری های حرفه ای او با ورمت شد.
وقتی ویلنوو پیشنهاد ساخت تلماسه را مطرح نمود، ورمت به خوبی می دانست که رمان فرانک هربرت چه جایگاهی در زندگی و ذهنیت این فیلم ساز دارد. او درباره علاقه دیرینه ویلنوو به این اثر گفت: دنی از 15 سالگی برای ساخت این فیلم استوری بورد طراحی می کرد. او دقیقا می دانست می خواهد به کجا برسد. همین شناخت عمیق از دنیا داستانی هربرت، مسیر تعیینی پیش روی گروه طراحی صحنه قرار می داد؛ هرچند جان بخشیدن به چنین دنیای گسترده ای همچنان چالش های فراوانی داشت.
ورمت پس از دریافت 100 صفحه نخست فیلمنامه و مرور دوباره رمان، یادداشت برداری مفصلی را شروع کرد. با این حال، تجربه همکاری های قبلی با ویلنوو به او آموخته بود که در طراحی هر عنصر، باید منطق و علتی تعیین وجود داشته باشد. او شرح داد: چه در سیکاریو (Sicario)، چه در دشمن، تلماسه یا ورود (Arrival)، هر چیزی باید در خدمت روایت داستان باشد. اگر قرار است شیئی در این دنیا خیالی وجود داشته باشد، باید بتوانیم آن را بر پایه واقعیت توجیه کنیم.
این اصل، یکی از مهم ترین پایه های رویکرد ورمت به طراحی صحنه است. از نگاه او، حتی عجیب ترین سازه ها و اشیای متعلق به دنیا های علمی-تخیلی نیز نباید صرفا ظاهری خیال انگیز داشته باشند. هر عنصر باید از منطق درونی دنیا فیلم پیروی کند و به شکلی باورپذیر در آن جای بگیرد. به همین علت، طراحی صحنه برای او فقط ساخت محیط های چشم نواز نیست، بلکه بخشی از فرایند قصه گویی در سینما به شمار می رود.
او بعلاوه تاکید نمود که طراحی صحنه، فرایندی کاملا گروهی است و پیشبرد آن بدون همکاری نزدیک با دیگر مدیران بخش های مختلف فراوری امکان پذیر نیست. ورمت در این باره گفت که آن ها از همان مراحل ابتدایی، ایده ها را با یکدیگر در میان می گذارند و هم زمان به آنالیز امکانات اجرایی، محدودیت های فنی و مسائل لجستیکی می پردازند تا بتوانند راهی عملی برای تحقق ایده های خلاقانه پیدا نمایند.
در تلماسه، ورمت وظیفه جان بخشیدن به سیاره گیدی پرایم را نیز بر عهده داشت؛ سیاره ای تاریک و سیاه که قلمرو خاندان هارکونن هاست. او برای طراحی فضای سرد این دنیا، از مخازن صنعتی فاضلاب الهام گرفت تا بتواند محیطی خشن، سنگین و به دور از هرگونه جلوه آشنای زندگی انسانی خلق کند. در کنار آن، ساخت قلعه اتریدیز و طراحی بخش هایی از سیاره آراکیس نیز در لیست مسئولیت های او قرار داشت. آزمایشگاه امپراتوری نکسوس در آراکیس هم یکی دیگر از فضاهایی بود که گروه طراحی صحنه برای شکل دادن به آن کوشش کرد.
ساخت این آزمایشگاه، چالش جداگانه ای برای گروه فراوری به همراه داشت. با این حال، همکاری نزدیک ورمت با گرگ فریزر، مدیر فیلم برداری، و دیگر مدیران بخش های مختلف باعث شد آن ها بتوانند صحنه مورد نظر را بدون دست کاری و شبیه سازی نور طبیعی خورشید اجرا نمایند. هماهنگی میان طراحی صحنه، نورپردازی و فیلم برداری در این مرحله اهمیت ویژه ای داشت و امکان اجرای ایده ای را فراهم کرد که در نگاه نخست شاید عملی به نظر نمی رسید.
ورمت در خاتمه، با اشاره به تجربه ساخت این فیلم و ایده هایی که در جریان فراوری به واقعیت تبدیل شدند، به نکته ای ساده اما مهم رسید: درس اصلی این است که هیچ وقت از ایده های دیوانه وار دست نکشید.
منبع: Variety
منبع: دیجیکالا مگ